Przewodnik dostępności Lizbony dla wózkowiczów

Metropolitano de Lisboa obsługuje cztery linie: Azul (niebieska), Amarela (żółta), Verde (zielona) i Vermelha (czerwona). Linia czerwona, otwarta w 1998 roku i rozbudowana w 2012, jest najbardziej konsekwentnie dostępna. Pozostałe linie różnią się w zależności od stacji. Oficjalna strona dostępności wymienia każdą stację jako w pełni dostępną, częściowo dostępną lub niedostępną i jest jedynym wiarygodnym źródłem aktualnego statusu.

Na stacji w pełni dostępnej personel rozkłada rampę między peronem a pociągiem na życzenie. Skorzystaj z telefonu stacyjnego lub zasygnalizuj członkowi personelu po przyjeździe. Odstęp peron-pociąg jest na tyle szeroki, że samodzielne pokonanie go wózkiem nie jest bezpieczne bez rampy.

Tramwaje 28E i 12E to pojazdy zabytkowe z wysokimi stopniami i bez rampy; nie są dostępne dla wózków. Z kolei nowoczesny tramwaj 15E do Belém jest niskopodłogowy z miejscami dla wózków i jest praktycznym sposobem dotarcia do skupiska Jerónimos i Torre de Belém.

Carris, miejski operator autobusowy, obsługuje 99 dostępnych linii autobusowych. Na tych liniach autobusy klękają i przewożą rozkładaną rampę, którą kierowca uruchamia na życzenie. Strona dostępności Carris publikuje wykaz dostępnych linii po portugalsku i po angielsku.

W praktyce czasami trzeba pomachać do kierowcy od krawężnika; nie każdy kierowca zauważa w lusterku oczekujący wózek. Jeśli autobus przyjedzie bez przyklęku, zapukaj w przednie drzwi, ponieważ przyklęk i rampa są obowiązkowe na tych liniach.

Standardowe lizbońskie taksówki to samochody osobowe i nie są dostępne dla wózków. W mieście działa kilku dostępnych przewoźników prywatnych; zarezerwuj co najmniej dzień wcześniej w przypadku odbioru z lotniska i kilka godzin wcześniej w przypadku przejazdu w mieście.

Jeśli potrafisz przesiąść się z wózka na siedzenie samochodu osobowego i masz składany wózek, prawie każda lizbońska taksówka cię zabierze. Kierowcy są przyzwyczajeni do wkładania i wyjmowania wózków z bagażnika. Samo lotnisko prowadzi bezpłatną usługę PRM przez linię lotniczą (rezerwacja 48 godzin wcześniej na podstawie rozporządzenia WE 1107/2006), która zapewnia asystę od bramki do krawężnika.

Portugalia nie uczestniczy w pilotażu Europejskiej Karty Niepełnosprawności, więc karta z innego kraju nie ma tu formalnego statusu. Praktyczną odpowiedzią przy wejściu jest karta niepełnosprawności z kraju zamieszkania wraz z aktualnym zaświadczeniem lekarskim na papierze firmowym podającym diagnozę i stopień niepełnosprawności.

Muzea i zabytki narodowe, w tym Mosteiro dos Jerónimos i Torre de Belém, oferują bezpłatny wstęp odwiedzającemu z niepełnosprawnością i jednej osobie towarzyszącej na podstawie polityki opublikowanej przez Museus e Monumentos de Portugal. Obiekty prywatne, takie jak Oceanário, ustalają własne zasady; strona ze zniżkami dla osób z niepełnosprawnością wymienia dokładnie, jakiego dowodu żąda każdy lizboński obiekt.

Jeśli to twój pierwszy dzień w Lizbonie na wózku, zacznij od skupiska Belém. Nowoczesny tramwaj 15E z Praça da Figueira jest niskopodłogowy i bezschodkowy, a wysadza cię w niewielkiej odległości od Mosteiro dos Jerónimos, Torre de Belém i Padrão dos Descobrimentos. Nadrzeczna promenada jest szeroka, gładka i bezschodkowa.

Stamtąd Oceanário w Parque das Nações to dłuższa wyprawa, ale jest to najbardziej konsekwentnie dostępna duża atrakcja w mieście: w całości bezschodkowa, bezpłatna dla odwiedzającego z niepełnosprawnością z ulgowym (nie bezpłatnym) biletem dla towarzysza i połączona dostępną stacją metra linii czerwonej Oriente. Strona ze zniżkami podaje dokładną cenę biletu dla towarzysza. Zachowaj wjazd na Castelo de São Jorge na drugi dzień, gdy będziesz mógł zaplanować dostępną trasę z wyprzedzeniem.