Rolstoeltoegankelijkheid in het Verenigd Koninkrijk

De belangrijkste toegangswet van het VK is de Equality Act 2010. Deze bundelde negen eerdere antidiscriminatiewetten samen, waaronder de Disability Discrimination Act 1995, en legt dienstverleners, werkgevers, vervoerders en overheidsinstanties de plicht op om redelijke aanpassingen te maken voor mensen met een beperking. De plicht is anticiperend. Bedrijven moeten aanpassingen vooraf plannen, niet alleen wanneer een klant met een beperking bij de deur staat.

Overheidsinstanties (de NHS, gemeenten, scholen, overheidsagentschappen) hebben daarnaast een Public Sector Equality Duty onder sectie 149 van de wet. Die verplicht hen om in alles wat zij doen te kijken hoe discriminatie kan worden uitgebannen, gelijke kansen kunnen worden bevorderd en goede relaties tussen mensen met en zonder beperking kunnen worden gestimuleerd. Voor bezoekers betekent dit in de praktijk dat publiek eigendom, zoals nationale musea, bibliotheken en overheidsgebouwen, meestal het best scoort op toegankelijkheid.

Noord-Ierland valt onder een eigen equivalente wet, de Disability Discrimination Act 1995, die van kracht is gebleven nadat de Equality Act 2010 daar niet is uitgebreid. De inhoudelijke plichten lijken op elkaar. Bezoekers merken normaal gesproken geen verschil. Voor vliegreizen heeft het VK het EU-kader voor luchtpassagiers met beperkte mobiliteit als nationaal recht behouden via de Civil Aviation (Access to Air Travel for Disabled Persons and Persons with Reduced Mobility) Regulations 2007. De UK Civil Aviation Authority handhaaft dit.

De meeste Britse kortingskaarten voor mensen met een beperking zijn opgebouwd rond Britse uitkeringen voor mensen met een beperking (PIP, DLA, Attendance Allowance) en zijn niet bedoeld voor internationale bezoekers. De uitzondering is de Access Card, een particuliere identificatieregeling van Nimbus Disability waarvan de aanvraag ondersteunend bewijs accepteert, zoals een doktersverklaring of een invaliditeitskaart uit het thuisland. De kaart zet de specifieke behoeften van de houder om in pictogrammen (begeleider nodig, prioriteit in de rij, hulphond, mobiliteitsniveau) die personeel bij deelnemende locaties herkent zonder om medische details te vragen. Grote theaters, bioscopen, sportlocaties en veel toeristische attracties accepteren de kaart. Voor toeristen is dit de nuttigste kaart om voor vertrek aan te vragen. De kaart kost GBP 15 voor drie jaar.

De Disabled Persons Railcard verlaagt de meeste treinprijzen met een derde voor de houder en één reizende begeleider. De geschiktheid is gebaseerd op Britse uitkeringen voor mensen met een beperking (PIP, DLA, Attendance Allowance) en in het VK gedefinieerde beperkingen. Voor inwoners van het VK is dit de standaardkaart. Voor internationale bezoekers is het zelden de moeite waard, tenzij je zowel aan de Britse voorwaarden voldoet als treinreizen buiten één stad plant. De CEA Card, gratis bioscoopbegeleider, en de Freedom Pass, gratis reizen met TfL in Londen, zijn regelingen alleen voor inwoners van het VK waarvoor een Britse uitkering voor mensen met een beperking nodig is.

De Blue Badge is de Britse parkeervergunning voor mensen met een beperking, uitgegeven door lokale gemeenten aan inwoners van het VK. De badge geeft gereserveerd parkeren op straat, gratis parkeervakken met meter in veel gemeenten, en toegang tot beperkte zones zoals busbanen tijdens bepaalde uren. Er is geen landelijke wederkerigheidsregeling in het VK voor buitenlandse parkeervergunningen voor mensen met een beperking: sommige gemeenten accepteren informeel een gelijkwaardige badge uit het thuisland voor parkeren op straat, andere handhaven streng. Controleer vóór vertrek de pagina van de betreffende lokale overheid, en houd rekening met betaalde parkeertarieven als er geen wederkerigheid is. Bij betaalde attracties wordt buitenlandse invaliditeitsdocumentatie, je invaliditeitskaart uit het thuisland of een recente doktersverklaring op briefpapier, breed geaccepteerd voor een ticket voor de bezoeker met een beperking en een gratis begeleidersticket, zonder dat je een Britse kaart nodig hebt.

Het Britse nationale spoorwegnet wordt beheerd door een lappendeken van particuliere treinmaatschappijen (TOC's) op sporen die eigendom zijn van Network Rail. Het merk dat een bezoeker ziet bij het plannen van een reis hangt af van de route: London North Eastern Railway (LNER) op de East Coast Main Line naar Edinburgh, Great Western Railway (GWR) naar het zuidwesten, Avanti West Coast naar Manchester en Glasgow, Southeastern vanuit Londen naar Kent, ScotRail door heel Schotland, en enkele andere. Het enige wat hen vanuit toegankelijkheidsperspectief verenigt, is Passenger Assist.

Passenger Assist is een nationale assistentieregeling die wordt beheerd door de Rail Delivery Group. Daarmee kan een rolstoelgebruiker of elke reiziger met een mobiliteitsbehoefte hulp boeken bij instappen, overstappen en uitstappen voor het hele netwerk met één aanvraag. Assistentie kan worden aangevraagd per telefoon, via de National Rail-website of via de Passenger Assistance-app, en het gebruik is gratis. Het boekingsvenster begint maanden van tevoren en loopt tot kort voor vertrek. De pagina van National Rail is de standaardplek om de actuele meldingsregels te controleren.

Eurostar, de hogesnelheidsdienst van London St Pancras naar Parijs, Brussel, Amsterdam en Lille, heeft een volledig aparte assistentieregeling via het eigen special-assistance team. We behandelen Eurostar op dezelfde operatorpagina als National Rail, omdat een reiziger die per trein in het VK aankomt, voor de bezoeker meestal niet hoeft te weten welk systeem wat is.

Elke commerciële luchthaven in het VK moet gratis PRM-assistentie bieden, voor Passengers with Reduced Mobility, onder de behouden Civil Aviation (Access to Air Travel for Disabled Persons and Persons with Reduced Mobility) Regulations 2007. De assistentie wordt geboekt via je luchtvaartmaatschappij, minimaal 48 uur voor vertrek, en omvat transfers in de terminal, instappen, tillen en verplaatsen, en bagage. London Heathrow is de grootste hub. London Gatwick, London City, Manchester, Birmingham en Edinburgh vormen de volgende categorie.

De servicekwaliteit is consistent op de grote hubs en wisselender op kleinere regionale luchthavens. De UK Civil Aviation Authority publiceert jaarlijks een ranglijst van de PRM-prestaties van Britse luchthavens, en die is het waard om kort te controleren voordat je een minder drukke luchthaven boekt. Hulpdieren reizen gratis in de cabine bij Britse en EU-luchtvaartmaatschappijen en bij de meeste niet-Britse en niet-EU-luchtvaartmaatschappijen op vertrekken vanuit het VK. Bevestig de documentatie voor een dierenpaspoort vooraf bij UK Border Force voordat je reist.

De erkende zwarte taxi's van Londen zijn al lang wettelijk allemaal rolstoeltoegankelijk. Elke TX-achtige of gelijkwaardig erkende taxi heeft een zijramp en ruimte voor één rolstoelgebruiker plus maximaal drie begeleiders. Buiten Londen verschillen particuliere huurdiensten (minicabs) per stad. Gespecialiseerde toegankelijke taxivloten zijn actief in elke grote Britse stad en zijn te boeken per telefoon of app, meestal met een opzegtermijn van één tot twee uur.

De Blue Badge-regeling geldt landelijk voor parkeren op straat voor inwoners van het VK. Houders parkeren gratis in gemarkeerde toegankelijke vakken en, in veel gemeenten, gratis in standaard parkeervakken met meter gedurende een langere periode. Ondergrondse en particuliere parkeergarages hanteren hun eigen regels. Veel bieden gereserveerde vakken op inrijniveau, maar rekenen het standaardtarief. Internationale bezoekers moeten parkeervoordelen per gemeente bekijken (zie de sectie Kortingskaarten hierboven voor de kanttekening over wederkerigheid) en rekening houden met betaald parkeertarief als hun vergunning uit het thuisland niet wordt geaccepteerd.

Buiten de grootste steden moet je rekening houden met de afstand tussen station en deur. Op het platteland kunnen spoorwegstations onbemand zijn en op grote afstand van het bestemmingsdorp liggen. Reserveer vooraf een toegankelijke taxi vanaf het dichtstbijzijnde bemande station in plaats van ter plekke iets te improviseren. Apps voor zwarte taxi's werken goed in Londen, Edinburgh en Glasgow. Daarbuiten bel je de aanbieder rechtstreeks.

Londen is de enige stad die aan het begin van deze pilot uitgebreid is gepubliceerd. De Londen-hub behandelt openbaar vervoer, taxi's, toegankelijke toiletten, verhuur van hulpmiddelen, restaurants, dingen om te doen, de kortingen die je kunt claimen, de essentiële informatie vóór vertrek en een FAQ. Het landniveau behandelt de Equality Act, de Disabled Persons Railcard, de National Rail Passenger Assist-regeling en Eurostar.

Edinburgh, Manchester, Birmingham en Glasgow staan gepland als vervolgstappen, ongeveer in die volgorde. We publiceren een stad wanneer we het diepteniveau uit het schrijfhandboek kunnen halen, niet eerder, omdat een dunne stadspagina meer misleidt dan een ontbrekende.

Elke bewering op de site is voorzien van een status, bevestigd, deels bevestigd, niet bevestigd of niet toegankelijk, en van ten minste één geciteerde URL. De status is de afspraak: bevestigd betekent dat we de officiële bron hebben gelezen en citeren die; niet bevestigd betekent dat we de voorziening niet konden verifiëren en dat we dat duidelijk zeggen in plaats van te gokken.

Elke pagina vermeldt ook een datum lastVerified. We lezen elke geciteerde bron minstens één keer per jaar opnieuw en werken de datum dan bij. Als je een verouderd feit vindt, is de eenvoudigste oplossing om de geciteerde URL te controleren en ons de correctie te mailen.

Begin met de stad die je bezoekt. Het blok met verwante links onderaan elke pagina verbindt je met elk gerelateerd onderwerp voor die stad, zodat je kunt schakelen tussen vervoer, taxi's, toiletten, attracties en het kortingsoverzicht zonder terug te gaan naar de index.